تو کُلیک چه خبر !؟

 یک پست کاملا اختصاصی !

۲۴ آبان ماه پارسال  وبلاگ « تو کلیک چه خبر » متولد شد . بدین ترتیب بود که دوستی های جدید آغاز و دوستی های قدیمی محکمتر گشت . همه دوستان عزیزند و گرامی . اسامی رو تکرار نمی کنم ولی به همه تون احترام میذارم و از ته دل دوستتون دارم و به آشنایی با شما افتخار می کنم . خدا کنه بتونم پیوند دوستی ها رو محکم تر کنم . دلسرد نشم و همیشه حضوری اگر کمرنگ ولی معنادار داشته باشم .

۲۷ ابان ماه تولد خودمه . درسته که « با تولد رنج ما آغاز شد , رنج افتادن به پای زندگی ! » ولی خدا رو شکر که سال گذشته یه عالمه تجربه کسب کردم .  ۱۲ ماه بزرگتر و پیرتر شدم , به امید شکوفایی جوانه امید !

 بالاخره : یک آذرماه تولد « روشا » ست . روشا اعتبار زندگی و دختر سه سالمه که وارد ۴ سالگی میشه . خدا کنه همه آدمها , چه بزرگ و چه کوچک , شاد و خوشرو و خوشحال باشند . مثل معنای روشا .

      خدا توانایی شاد بودن و شاد کردن به همه مون بده

چند روز پیش به بهانه جشن پرواز بادبادکها و شادی بچه ها , فرصتی به دست اومد که ما بزرگترها هم یه کم دنبال بادبادکها بدویم و کلی ذوق و شوق کنیم . یه جورایی خاطره های کودکی رو همراه کودکانمون مرور کردیم .

چه جالب بود : خیلی ساده میشه شاد بود و شادی کرد . دعا کردم که همیشه بتونیم شادیمون رو ابراز کنیم و بچه هامون هم با شادی آشنا کرده و بتونیم با اون بزرگشون کنیم .

با خانواده برای بادبادک هوا کردن وقت بذارید !

پرده یکم : مطب دکتر متخصص معروف

« اصلا این قرص و نباید می خوردی . کی اینو برات نوشته ؟ » این قدر با اطمینان و اعتماد به نفس حرف میزد که منِ کمروی خجالتی نتونستم بهش بگم که : « دکتر جان اگه به نسخه قبلی نگاه کنی , متوجه میشی که خودِ حضرتعالی این قرص رو تجویز کردی »

پرده دوم : خیابان شهر

دور میدون داشت برعکس دور میزد و چراغ بالا پایین کنان از روبرو میومد . به ناچار ایست کامل کردم . سرعتش رو کم کرد و همین طور که از کنارم رد می شد –  ناصحانه - گفت : « چرا برعکس میای ؟ حواست کجاست ؟ » و رفت . مبهوت مونده بودم و می دیدم که چطور توی بلوار خلاف داره رانندگی می کنه و برای ماشین هایی که از روبرو –  صحیح –  میومدند چراغ میزنه .

پرده سوم : داروخانه

منتظر گرفتن دارو بودم . یه آقایی با نگاه پرسشگرایانه اومد تو داروخانه . صندلی ها , زمین و پیشخون داروخانه رو وارسی کرد . یکی از نسخه پیچ ها متوجه اش شد و گفت : « پدرجان چی شده ؟ داروت رو فراموش کردی ؟ » نگاش کرد و گفت : « نه جانم . دندونم و گم کردم ! نمی دونم کجا گذاشتمش !! »

وقتی که میومد به همدیگه نشونش می دادیم . نه من و نه بچه های دیگه – طبق عادت قدیمی و موروثی ! -  سنگ و چوب و ناسزا نثارش نمی کردیم . « گودی » فرق داشت . آرام و با اعتماد به نفس خاصی قدم بر می داشت . بهمون می گفتند مواظبش باشید ولی هیچوقت ندیدم که کسی رو اذیت کنه یا گاز بگیره . یه جورایی مردم به دیدنش عادت کرده و بهش احترام میذاشتند . خونه اش , دامنه ی تُلی بود که به یکی از خیابونهای شهر مشرف می شد . همیشه این تناقض توی ذهنِ بچه و نارس ما وجود داشت : از یک طرف , گوشزد کردن کثیفی و نکبت سگ ؛ از طرف دیگه دیدن یا خوندن نجابت , شجاعت و وفاداری سگها تو فیلمها و کتابها . به هر حال خاطره ی کوتاه این سگ آنچنان پررنگ و تأثیرگذاره که هر وقت یه کار نادرست و ناقصی رو می بینم ناخودآگاه ,  این مَثل نانوشته از ذهنم میگذره که :

« صد شرف به گودی »

روشن تر از خاموشی , چراغی ندیدم

و سخنی , به از بی سخنی , نشنیدم

ساکن سرای سکوت شدم ,

و صُدره صابری در پوشیدم .

مرغی گشتم ؛

چشم او از یگانگی ,

پر او , از همیشگی ,

در هوای بی چگونگی , می پریدم ,

کاسه ای بیاشامیدم که هرگز , تا ابد ,

از تشنگی او سیراب نشدم .

                                                                         بایزید بسطامی (قرن سوم هجری)

سال 71 , سال اول دانشجویی بود و شیراز درس می خوندیم . در بین درسهای ریاضی چند تا درس عمومی هم داشتیم که معمولاً زمانی برای استراحت یا نفس گرفتن بچه ها بود . یکی از این دروس – نمی دونم معارف بود یا اخلاق اسلامی - را با یه استادی گذروندیم که اخلاق بخصوصی داشت . این آقای استاد , آبش با بچه ها توی یه جوی نمی رفت . صحبتهاش تند و کنایه دار بود و از هر فرصتی استفاده می کرد که بچه ها رو بکوبه و بهشون گیر بده . حالا از تأخیر گرفته تا نوع نشستن سر کلاس . خیلی از مسائلی که به خودی خود مشکل نبود با این استاد به یه مشکل بزرگ می تونست تبدیل بشه . دوست داشت درباره مسائل سیاسی روز حرف بزنه . اون زمانهایی هم بود که با بیان نظرات آقای سروش , جو جامعه و دانشگاهها یه کم ملتهب شده بود . خدا رو شکر حداقل تو کلاس ما اون موقع جو سیاسی وجود نداشت . نه اینترنتی بود و نه امواجی که رسانه های بیگانه رو بیاره تو خونه های مردم ! حرفهایی هم که زده می شد سینه به سینه منتقل میشد و هیچ کسی هم احاطه کامل بر موضوع نداشت .

سرِ یکی از کلاسهایی که با ایشون داشتیم , استاد درباره نظرات آقای سروش صحبت کرد و حسابی اونا رو رد و خواستار محکومیت دکتر سروش شد , ما رو بگو : ساکت نشسته و خیره به استاد بدون هیچ واکنشی نگاه کرده و اصلا وارد بحث دکتر سروش نشدیم . بعد از چند لحظه , نمی دونم چه جوری صحبت استاد کشیده شد به دوران جنگ و آموزش نظامی کسانی که برای جنگ آماده می شدند . اعتقاد داشت : « آموزش باید سخت و طاقت فرسا باشه تا کسانی که اونو به پایان می رسونند محکم , آب دیده و قوی باشند . حالا این وسط اگر چندین نفر هم جانشون رو از دست دادند مهم نیست و اصل هدف خیلی مهمتره »  جریانات واقعی هم که با حضور خودش در این زمینه اتفاق افتاده بود رو بازگو کرد . این جا بود که با اعتراض بچه ها مواجه شد . تقریبا همه این موضوع رو با بیانهای مختلف رد کردند . استاد هم هر چی می خواست توجیه کنه , بچه ها تو کتشون نمی رفت که نمی رفت . در مقابل این جبهه گیریِ بچه ها , استاد خیلی ناگهانی و با صدای بلند گفت : « می دونید چیه . شما مثل گوسفند می مونید . شماها همتون بُزید » کلمه « بز » رو هم خیلی ممتد و کشیده ادا کرد . سکوتی چند ثانیه ای کلاس رو فرا گرفت . نمی دونستیم چی بگیم . به هم نگاه می کردیم . ایرادهایی که می گرفت رو میشد تحمل کرد ولی این یکی توهین بزرگی بود . یه دفعه یکی از بچه ها آخر کلاس آروم گفت : « مَععع» بعد از یه مکث کوتاه دومی بلندتر گفت : « بَععع » سومی رساتر , چهارمی داد زد و بالاخره همه کلاس یکصدا با هم می گفتیم : « بَععع مَععع» . « بع بع و مع مع کنانی » راه افتاده بود که تا حالا از هیچ گله بز وگوسفندی شنیده نشده بود . یکی هم این وسط « گالِن گالِن » می کرد که بعدها فهمیدیم صدای زنگوله رو شبیه سازی می کرده ! تا سر وصداها میومد آروم بشه یکی دوباره « بع بع » می کرد و همه با هم جواب می دادند . بدون هیچ اغراقی « بع بع و مع مع ها » , 7یا 8 دقیقه ادامه داشت . استاد به بچه ها نگاه می کرد و فقط لبخند می زد !

بحثها ادامه داشت ولی آقای استاد , هیچ وقتِ دیگه بچه ها رو بز خطاب نکرد .      

خیلی تحملش سخته , وقتی ببینی همه نوشته ها , بر محور انتخابات مهم و صد البته سرنوشت ساز ریاست جمهوری می چرخه اما دوست نداشته باشی نوشته ی سیاسی-انتخاباتی بزنی . بنابراین در مورد یه چیز دوست داشتنی صحبت می کنم که خیلی وقته میخوام براتون بازگو کنم : یه آقایی هست به نام کامران رسولزاده . شاعر , آهنگساز و خواننده . ( از نوع مجاز ) یکی از ترانه های آلبومی که داره , ترانه ای است به نام « فردا » . قصه ی جغدی رو میگه که دوست داره از شب عبور کنه . شعر , چون شعر ترانه است , وزن و قافیه درست و حسابی نداره ولی وقتی با آهنگ ملایم و اجرای زیبای آقای رسولزاده همراه میشه , غوغا می کنه . با یه جستجوی ساده میشه آهنگهای آقای رسولزاده رو توی اینترنت پیدا کرد . نمی دونم که آیا شعر ترانه ی « فردا » پیامی داره یا نه ؟

فردا

یه جغد تنها رو دیوار شب می شینه
از اونجا همیشه همه جا رو می بینه
جغده تو فكر پریدن از رو دیواره
تو خواب و رویاهاش همینو می بینه

قصه ش خیلی درازه پر از سوز و گدازه
حتی تو رویاهاشم به سایه ها می بازه

حالا فكر كن جغده عاشق دریا شده
از شوق دیدنش دو تا چشاش وا شده
حالا فكر كن جغده هی می خواد پر وا كنه
تا می یاد بپره می بینه فردا شده

جغده رو دیوارا می مونه تا همیشه
شعر دریاها رو می خونه تا همیشه
جغده می دونه فردا یه تكرار تلخه
اما باز منتظر می مونه تا همیشه

                                                                          http://kamranpop.com

این داستان , روایت یکی از دوستان خوب دوران دانشجویی است . قیافه ای آرام و موقر داشت و آدمها رو به خودش جذب می کرد . ساده پوش بود و خوش تیپ . البته به اخلاق بسیار اهمیت می داد و اهل خلاف هم به هیچ وجه نبود ( حتی کوچکترین ها ) . داستانی که حدود پانزده سال پیش براش اتفاق افتاد را پیش رو داریم :

قسمت دوم (پایانی)

...گفتم : « عاشق من شدی ؟ چرا ؟ » سرش رو کج کرد و با یه لبخند ملیح که آتش به خرمن هر چی دله می انداخت گفت : « شدم دیگه . چرا نداره . » قلبم داشت منقبض و منبسط می شد . خودمو جمع و جور کرده و گفتم : « حتماً هفته گذشته هم عاشق اون پسرای دانشجو شدی ؟ » یه کم جدی شد و گفت : « نه . این طور نیست . دوستم ضایع بازی در می آورد . من اصلاً کاری به کارشون نداشتم ! به خاطر همینه که این هفته تنهام و با دوستم نیومدم » سرش رو انداخت پایین , زیر چشمی بهم نگاه کرد و ادامه داد : « همون لحظه اول که دیدمت عاشقت شدم »

کارکنان ترمینال و مسافرایی که از کنار ما رد می شدند , برمی گشتن و نگاه های معنی داری می کردند . از ترمینال اومدیم بیرون . نمی دونستم چکار کنم . دختره هم که متوجه بلا تکلیفی من شده بود , پیشنهاد داد که یه خورده راه بریم . قبول کردم . از هر دری سخن گفت : اصلیتشون کجایی بوده و از چه زمانی ساکن فسا شدن و دیگه این که شیراز داره درس می خونه و با چند تا از دوستاش خونه گرفتن , چون تو خوابگاه اصلاً نمی شده درس خوند و بالاخره این که بدجوری عاشق من شده ! و این که تو چه ها هستی و توی قیافه ات همه چیزای خوب رو دیدم و با هم دوست باشیم و ...  . بیشتر اون حرف میزد . کنار هم راه می رفتیم . چند بار زیر چشمی بهش نگاه کردم . زیبا بود و آروم حرف زدنش , زیباییشو بیشتر نشون می داد . نمی دونم چطور شد که حرف رو کشید به بازار و خرید . از من درخواست کرد که همراهیش کنم تا یه خورده خرت و پرت که لازم داره بخره . منم که هنوز یه خورده عقل تو کله ام مونده بود کلاس رو بهونه کردم . البته واقعاً کلاس داشتم ولی می تونستم بی خیالش بشم . گفت : « یعنی می خوای بری ؟ » گفتم : « باید به کلاس برسم . » یه خورده دمق شد . گفت : « شماره و آدرست رو بهم میدی ؟ » نمی خواستم بهش بدم . خودش گفت : « این شماره تلفن منه . آدرس جایی که هستیم هم برات بنویسم ؟ » بهش گفتم : « شماره کافیه » کاغذ رو از دستش گرفتم . گفت که « منتظر زنگ من میمونه و اگه خونه نباشه هم پیش دوستاش براش پیغام بذارم و احتمالاً تا دو سه هفته هم اینجا می مونه » . ازهم جدا شدیم .

سر کلاس درس و موقع ناهار همه فکر و ذکرم حول جریاناتی که اتفاق افتاده بود , دور می زد . مونده بودم . درست رفتار کردم , اشتباه کردم , باید گرم می گرفتم یا اصلاً نباید جوابشو می دادم . ما که تو زندگی نه فرصت دوستی و عاشقی داشتیم و نه جرأتشو . حالا که این مورد پیش اومده بین « ادامه دادن و دوست داشتن » یا « ادامه ندادن و ارزششو نداشتن » حسابی گیر کرده بودم . بعد از ناهار با یکی از هم خوابگاهیهام که دوست خوب و با ظرفیتی بود جریان رو در میون گذاشتم . خوب گوش داد و با هم کلی حرف زدیم . سعی می کرد نظر نده تا تصمیم آخرو خودم بگیرم . رفتم سراغ تلفن . شماره رو گرفتم . زنگ خورد . یکی , دو تا .چشمهامو بستم . همه چی مثل فیلم تو ذهنم گذشت . گوشی رو گذاشتم . کاغذ شماره هم پاره کرده و بر گشتم خوابگاه . دوستم چیزی نگفت . منم حرفی نزدم . خیلی ناراحت بودم . چراشو نمی دونم . فقط ناراحت بودم .

بعد از ظهر با همون دوست رفتیم بیرون . احساس عجیبی داشتم . دلم می خواست همه چی رو فراموش کنم . مغازه ها و خیابونها رو یکی یکی پشت سر گذاشتیم . به خواهش دوستم وارد پاساژی شدیم که همه مغازه هاش لباس فروشی بودند . رفتیم داخل یکی از مغازه ها . یه جوون لاغرِ بلندقد داشت با فروشنده چونه می زد . یه دختر هم کنارش ایستاده بود . توی دستاش چند تا پاکت و جعبه بود . حسابی خرید کرده بودند . توجهی به پسر و دختره نداشتم ولی وقتی از مغازه خواستند بیرون برن , رخ به رخ شدیم . باور نمی کردم . خودش بود . همون دختر عاشق . انگار که پتک تو سرم زده باشند , دو سه ثانیه گیج و منگ بودم . وقتی به خودم اومدم اثری ازشون نبود . مغازه های پاساژ رو یکی یکی گشتم . ناپدید شده بودند . مثل این که آب شده و رفته باشند تو زمین . خسته و درمونده , مثل کسی که با یه تریلی شاخ به شاخ میشه برگشتم خوابگاه .

اون روز بین خیلی چیزا معلق مونده بودم . خاطره اش هیچ وقت از ذهنم بیرون نمیره . من یک بار دیگه هم اون دخترو دیدم . سه سال بعد از این ماجرا , تو خیابون قدم می زدند , با یه آقایی که تا به حال ندیده بودمش و بچه ای که تو بغل آقاهه بود . سریع , خودمو لابه لای جمعیت گم کردم .

 این داستان , روایت یکی از دوستان خوب دوران دانشجویی است . قیافه ای آرام و موقر داشت و آدمها رو به خودش جذب می کرد . ساده پوش بود و خوش تیپ . البته به اخلاق بسیار اهمیت می داد و اهل خلاف هم به هیچ وجه نبود ( حتی کوچکترین ها ) . داستانی که حدود پانزده سال پیش براش اتفاق افتاد را پیش رو داریم :

برخلاف ترم های پیش که عصر جمعه حرکت می کردم , این ترم می تونستم صبحهای شنبه به شیراز برم . خوشحال از این که روز جمعه ام دیگه خراب نمیشه بلیط گرفته و صبح شنبه –  اولین سرویس – آماده رفتن به شیراز بودم . دانشگاه آزاد فسا مثل جاهای دیگه شلوغ بود و داشت شلوغ تر هم می شد . دختر و پسرها از شیراز و شهرهای دیگه ی فارس اون جا درس می خوندند . عده ای از بچه های فسا هم - مثل من -  دانشجوی شیراز یا جاهای دیگه بودند . خلاصه ما می رفتیم و بر می گشتیم و اونها می اومدن و می رفتند . اتوبوسها هم بُرو و بیایی داشتند . این رفت و آمدها جایی بود برای دوستی های جدید یا تحکیم دوستی های قدیم . مثل الان نبود که چت , وبلاگ , انجمنها , محیط دانشگاهها و ... مأمنی باشه برای ارتباطهای گفتاری و دیداری  . جوِّ گرفته تر از الان بود و البته بیشتر آدمها قانع بودند به یک نگاه ، یک سلام و دو کلمه حرف !

سوار اتوبوس شدم . ردیف ششم یا هفتم . مسافرها همین جور که سر جاهاشون می نشستند , همدیگرو برانداز می کردند . بیشتر دانشجو بودند . چند تا دختر , با حجاب برتر و چند تای دیگه با حجاب نیمه برتر ردیف های جلو نشسته بودند . همه شون موقر و آروم بودند به غیر از دو تاشون که سر و گوششون می جنبید . یکیشون خوشگلتر بود . مرتب بر می گشت و به دو تا پسر خوش تیپ دانشجو که از بخت  بد یا خوب ! قاطی دخترها نشسته بودند نگاه می کردند . پسرها هم متوجه نبودند یا نمی خواستند متوجه باشند . این نگاه کردنها ادامه داشت تا شیراز . به شیراز که رسیدیم , همه پیاده شدن و تو شلوغی ترمینال دنبال کار و بارشون رفتند  .  

گذشت تا صبح شنبه هفته بعد . شماره صندلی من تقریبا همون ردیف شش یا هفت بود . با یه کم تأخیر رسیدم ترمینال . همه مسافرها اومده بودند . رفتم سراغ صندلیم . خشکم زد و دلم هُری ریخت پایین . یکی از همون دخترای هفته پیش (خوشگلتره) روی صندلیِ جفت صندلی من نشسته بود . وسط اتوبوس مونده بودم , چه کار کنم . راه پس و پیشی وجود نداشت . نمی خواستم و نمی شدکه بشینم . به جوونی که مسؤل نشاندن مسافرها و راه انداختن اتوبوس بود گفتم اگه میشه جای منو درست کن . به دختر خانومه نگاه کرد و برگشت یه نگاه عمیقِ عجیب هم به من کرد .

مسافرها با عدالت و ذکاوت خاصی نشسته بودند . همه , جفت جفت از یه جنس بودند ( یعنی یا دو تا زن یا دو تا مرد) به جز خانم و آقای جوانی که ردیف بعد از ما نشسته بودند . چاره ای نبود . مسؤل ترمینال خانم رو بلند کرد و کنار دختره نشوند . آقا هم که احتمالاً برای گفتگوی اتوبوسی با خانمش زیادی حساب باز کرده بود , اینقدر ناراحت شد که از فسا تا شیراز حتی یه کلمه هم با من حرف نزد .

چند دقیقه از حرکت اتوبوس نگذشته بود که رفتارهای هفته پیشِ دختره شروع شد . برمی گشت و به من نگاه می کرد . می خندید . سرشو تکون می داد . هزار تا ادای دیگه در می آورد . منم سفت و محکم ! نشسته بودم و روبرومو نگاه می کردم . 

می دونستم - دست کم  - مسافرایی که پشت سر ما نشستند , میخکوب رفتار دختره شدند و منم زیر نظر دارند . از این می ترسیدم که به جرم مرتکب نشده متهم بشم . مجبور شدم خودمو به خواب بزنم . به شیراز که رسیدیم از خواب مصلحتی !  بیدارشدم . با یه کم این دست و اون دست کردن نفر آخری بودم که از اتوبوس پیاده شدم . رفتم سراغ آب سرد کن ترمینال . آب خورده و نخورده , یکی گفت سلام . برگشتم . دختره بود . خیره بهش نگاه کردم . ادامه داد : « سلام , خوبی » . گفتم : « س .. سلام . ممنون » چند ثانیه سکوت . گفت : « یه چیزی می خوام بگم .. بگم ؟ » گفتم : « نمی دونم .. اگه.. اگه بد نباشه بگو » . گفت : « من عاشق شما شدم » ...

                                                             این داستان حتماً ادامه دارد !  

آفتاب است و ، بيابان چه فراخ !

نيست در آن نه گياه و نه درخت .

غير آواي غرابان ، ديگر

بسته هر بانگي از اين وادي رخت .

در پس پرده اي از گرد و غبار

نقطه اي لرزد از دور سياه :

چشم اگر پيش رود ، مي بيند

آدمي هست كه مي پويد راه .

تنش از خستگي افتاده ز كار .

بر سرو رويش بنشسته غبار .

شده از تشنگي اش خشك گلو .

پاي عريانش مجروح ز خار .

هر قدم پيش رود ، پاي افق

چشم او بيند دريايي آب .

اندكي راه چو مي پيمايد

مي كند فكر كه مي بيند خواب

                                                                                                        سهراب سپهری